Að moka eða ekki að moka?

NÚ ERU jólin nýliðin og fyrir utan boðskap um möguleg forsetaframboð, almenna yfirburði Íslendinga og hækkandi verð á kjötvöru leyndist vonandi boðskapur um náungakærleik. Það er nú einu sinni sá boðskapur sem frelsari vor prédikaði og hann er jú forsenda þessara jólahátíðar. Öll höldum við jól í einhverrri mynd og ætti maður því að halda að hér drypi hlýhugur til náungans af hverju grýlukerti, en svo er ekki að sjá. Það eru nú rúmar tvær vikur síðan snjór þakti jörð og fyrir utan einstaka sérvitring og Hitaveitu Reykjavíkur hefur enginn haft fyrir því að hreinsa gangstéttir hér í bæ. Þessi guðstrú, sem á víst að geta flutt fjöll, hefur ekki getað mjakað einum einasta skafli á Freyjugötu.

En ekki að örvænta, segja þeir, hér ríkir önnur trú, gullkálfurinn mikli, sú hugmynd að tilhugsun um fjárhagslegan hagnað eða tap hafi hvetjandi áhrif á mannskepnuna. Viðskiptafræðingar hafa endurskipulagt heim okkar síðastliðna áratugi samkvæmt þessu og ef hin endalausa heimskreppa er ekki nógu skýrt dæmi um fall þessarar trúarbragða, þá eru gangstéttar Reykjavíkurborgar það svo sannarlega. Að moka ekki,  getur nefnilega haft töluvert fjárhagslegt tjón í för með sér. Húseigendur geta samkvæmt lögum verið skaðabótaskyldir og nóg af atvinnulausum lögfræðingum sem eru tilbúnir í svoleiðis mál.  En tilhugsunin um tap virðist ekki hvetja landann.

Hvað þá?  Eru þá öll okkar trúarbrögð einskisvirði og neyðust við því bara til að búa í þessum snjófrumskógi, þar sem górillurnar moka ekki og leggja svo þvert á gangbrautir í þokkabót. Þegar einkaframtakið og trúarbrögðin bregðast er aðeins eitt í stöðunni, norrænn sósíaldemókratismi. Hækka skatta og ráða mann í verkið. Þá þarf blind kona eins og ég heldur ekki að bíða upp á von og óvon, háð góðverkum annarra til þess að komast leiðar sinnar. Ef einhver þarna úti er mótfallinn hærri sköttum og stærri stjórnsýslu, ja, þá er bara eitt í stöðunni: MOKA!